PROCRASTINATING

Reklama

pon., 11/29/2021 - 21:27 -- MagdalenaL

Jak pisze felietonista Guardian Australia, prokrastynacja nie jest wadą charakteru i zaznacza, że im bardziej będzie się ją tak traktować, tym bardziej będzie się nasilać.

Jestem w liceum i zawsze zostawiam zadania (szczególnie te ważne) na ostatnią chwilę, długo zwlekam i w rezultacie dostaję złą ocenę.

Co mogę zrobić, by mieć pewność, że wykonam pracę wcześniej i zmotywować się do jej zrobienia, zamiast odwlekać ją w czasie?

Eleanor mówi, że wiele osób, które zwlekają z wykonaniem zadań, myślą, że po prostu odnoszą porażki, podczas gdy w rzeczywistości mają uleczalne zaburzenie psychiczne. Warto zasięgnąć rady profesjonalistów dotyczącą twoich doświadczeń z tym związanych.

Jeśli dotyka cię zwykła odmiana prokratynacji (garden variety procrastination), mogę ci powiedzieć, co mi pomogło. Osiągnęłam w zwlekaniu poziom olimpijski. Jestem w stanie rozebrać toster na części, nabłyszczyć je i złożyć go z powrotem, zanim otworzę maile, które otrzymałam w dany dzień. Przeczytam wszystkie przypisy na Wikipedii o śrubach, które używają do konstrukcji Boeingów. Nikt by nawet nie uwierzył, do jakich artykułów dotarłam.

Zwlekamy, ponieważ próbujemy uniknąć odczuwania emocji, które wywołuje u nas praca, a nie dlatego, że jesteśmy leniwi. Jeśli twoi rodzice lub nauczyciele mówią, że jesteś leniem, ty możesz im powiedzieć, że się mylą. Odwlekamy pracę, ponieważ sprawia ona, że źle się czujemy. Określenie skali "złych" emocji, jakie odczuwasz, podczas wykonywania zadań pomoże ci, ale głównie chodzi o to, że uciekamy przed uczuciem poprzez ucieczkę od pracy.

Rzeczy, za którymi podążamy, mają pewien wspólny wzór, który warto znać. Jeśli dasz radę go dostrzec, tak jak paski na ciele jadowitego węża, będziesz w stanie uniknąć błędów, które twoi znajomi mogą popełniać latami. Ten wzór to: podążanie za rzeczami, które zwodzą nas odczuwaniem pewnej emocji, podczas gdy tak naprawdę pomniejszają jej wartość. Jeśli mówimy o prokrastynacji będzie to rozrywka (w piciu może to być poczucie wolności, a w hazardzie - beztroskość).

Chcemy się bawić, zamiast pracować i prokrastynacja daję nam tę możliwość.  Ale haczyk jest w tym, że nigdy tak naprawdę nie mamy fajnego dnia wolnego w stylu Freddieggo Buellera. Po prostu na okrągło robimy rzeczy niezwiązane z pracą, prawdopodobnie używając komputera, a potem, gdy wynurzymy się z błogości samo-wymazania, okazuje się, że pozostało nam zbyt mało czasu na pracę lub prawdziwą zabawę.

Prokrastynacja rozciąga się jak akordeon i zmniejsza ilość twojego czasu, okrada z godzin, które wystarczą, abyś zrobił coś, co rzeczywiście sprawia ci przyjemność.

Spytałeś, co możesz na to poradzić. Jest zbyt wiele rewelacyjnych źródeł i sposobów, aby je tutaj wszystkie opisać, ale podam dwie podstawowe koncepcje.

Pierwsza to nawyk. Zacznij od małych rzeczy. Nie podejmuj się od razu zbyt wielkich postanowień jak na przykład: "Będę codziennie odrabiać zadania domowe". Na początku zrób sobie jakąś małą obietnicę, np.: "Pierwszą rzeczą, którą wykonam, gdy wrócę do domu, będzie napisanie odpowiedzi na jedno pytanie z zadania domowego". Tylko jedno. Ćwicz w ten sposób ten nawyk i miej do niego pozytywne nastawienie. Pewien instruktor pływania, którego znałam, lubił mówić: "Jesteś lepszy niż ludzie, którzy się w ogóle tu nie pojawili."

Druga idea to spokój. Kiedy rzeczy nie idą po twojej myśli - a czasem tak będzie - ćwicz reagowanie na to w sposób praktyczny. Więc jeśli dostajesz złą ocenę, rezygnujesz z czegoś ważnego. Zdarza się.

Unikamy rzeczy, które uważamy, że są nie do zniesienia, a więc jeśli stwierdzisz, że twoje błędy takie właśnie były, będziesz je ignorować, a co za tym idzie, stracisz szansę ich naprawienia. To może spowodować zamęt.  Znam kogoś, kto wyprowadził się do innego kraju, by skończyć ze zwlekaniem wykonywania zadania. Ale im łatwiej będzie ci przychodzić akceptowanie tego problemu, tym mniej będziesz go unikać. Dlatego ćwicz tolerowanie faktu, że masz tendencje do zwlekania. Powiedz sobie: "Przyznaję, że to zrobiłem i następnym razem spróbuję to naprawić". Może to oznaczać opieranie się złośliwości lub panice osoby dorosłej. W porządku. Możesz powiedzieć im, że bardziej pomocne ich strony będzie wskazanie, tego, co możesz ulepszyć niż ciągłe rozpamiętywanie tego, czego już nie dasz rady zmienić. I możesz im powiedzieć, że kazałem ci się ich zapytać, czy nigdy się nie spóźnili z opłatą za rachunki.

Staraj się nie obwiniać za chęć ucieczki od rzeczy, przez które czujesz się złe. Jesteś do tego zaprogramowany - to pozwala ci się czuć bezpiecznie. Ale staraj się wyrobić nawyki, które powstrzymają cię od takich ucieczek - a jeśli już masz zamiar uciec, przynajmniej zajmij się czymś, co ci da prawdziwą przyjemność.

 

Autor: 
Przetłumaczyła: Klaudia Jamróg
Polub Plportal.pl:

Reklama