Dzieci mogą wcześnie wykazywać objawy lęku. Oto jak je zauważyć

Reklama

czw., 06/09/2022 - 17:40 -- MagdalenaL

CNN – Twoje dziecko nie chce iść na plac zabaw, aby pobawić się z innymi dziećmi. Nie chce też uczestniczyć w przyjęciu urodzinowym kolegi lub w klasowej imprezie na basenie.

 

Skąd możesz wiedzieć, czy ma po prostu zły dzień, czy też jest to oznaka ciągłego niepokoju, którego może doświadczać?

Zaburzenia lękowe charakteryzują się uporczywym i nadmiernym zamartwianiem się. Podczas gdy osoba z lękiem uogólnionym może martwić się różnymi codziennymi sprawami, osoba z lękiem społecznym zazwyczaj ma „intensywne lub uporczywe obawy lub zmartwienia związane z byciem negatywnie ocenionym przez innych ludzi” – powiedziała Rachel Busman, psycholog kliniczny i konsultant poznawczo-behawioralny z White Plains w Nowym Jorku, specjalizująca się w zaburzeniach lękowych. „Martwisz się, że powiesz lub zrobisz coś, co sprawi, że wyjdziesz na głupka lub niekompetentnego”.

 

Według badania przeprowadzonego w 2021 r., jedna piąta dzieci na całym świecie ma objawy lękowe, które są „klinicznie nasilone” lub gorsze niż te uznawane za normalne. W Stanach Zjednoczonych, według danych amerykańskiego Centrum Kontroli i Prewencji Chorób, w latach 2016-2019 u 9,4% dzieci w wieku od 3 do 17 lat – czyli u około 5,8 miliona zdiagnozowano lęk.

 

Objawy lęku mogą być trudne do zauważenia, ale im wcześniej rodzice zauważą symptomy, tym wcześniej specjaliści od zdrowia psychicznego „mogą pomóc rodzicom i dzieciom zrozumieć, co się dzieje”– powiedziała dr Rebecca Baum, profesor pediatrii ogólnej i medycyny młodzieżowej na Uniwersytecie Karoliny Północnej w Chapel Hill.

 

Dzieci z lękiem mogą zacząć unikać sytuacji wywołujących lęk. Takie zachowanie może ułatwić powstanie cyklu, w którym lęk będzie się nasilał i narastał – dodaje Baum.

 

„Im wcześniej mamy narzędzia, tym wcześniej możemy wprowadzić dzieci na ścieżkę, która zachęci je do odporności i pomoże im stawić czoła rzeczom, których się boją” – powiedziała Busman.

 

Przeczytaj, aby poznać wczesne fizyczne, behawioralne i emocjonalne oznaki lęku ogólnego lub społecznego oraz dowiedzieć się, jak pomóc dziecku.

 

LĘK OGÓLNY

Według danych brytyjskiej Narodowej Służby Zdrowia, Michigan State University, Bauma i Busmana do typowych objawów ogólnego niepokoju u dzieci należą:

 

– trudności z koncentracją,

– problemy ze spaniem, moczenie nocne lub złe sny,

– niewłaściwe odżywianie się,

– przylepność,

– brak wiary w siebie, by próbować nowych rzeczy lub nieumiejętność radzenia sobie z prostymi, codziennymi problemami,

– unikanie codziennych czynności, takich jak spotykanie się z przyjaciółmi, wyjścia publiczne lub do szkoły,

– nieumiejętność prowadzenia rozmowy w niektórych sytuacjach społecznych,

– szukanie pewności (powtarzanie pytań w celu potwierdzenia obaw, np. kiedy i gdzie odbierzesz dziecko ze szkoły lub czy pogoda będzie odpowiednia do zabawy),

– objawy fizyczne, takie jak częste korzystanie z toalety, płaczliwość, bóle głowy, zawroty głowy, światłowstręt, potliwość, bóle brzucha, nudności, skurcze, wymioty, wiercenie się lub bóle ciała (zwłaszcza jeśli zwykle występują przed obowiązkiem szkolnym lub towarzyskim).

 

Napady złości, drażliwość lub bunt mogą być mylnie rozumiane jako problemy z zachowaniem bez szacunku, ale u ich podstaw może leżeć niepokój- mówi Busman. Odmowa wykonania pracy domowej może wynikać z obawy przed popełnieniem błędów.

 

Dzieci „nie zawsze mają narzędzia, by powiedzieć: To naprawdę mnie niepokoi’” –mówi Busman. „Dlatego zachowują się tak, jak się zachowują”.

 

 

LĘK SPOŁECZNY

Wiele objawów lęku społecznego jest podobnych do objawów lęku ogólnego, ale pojawiają się one w sytuacjach społecznych – mówi Busman.

 

Według Narodowego Szpitala Dziecięcego w Waszyngtonie, Narodowego Centrum Lęku Społecznego i Kliniki Mayo, dzieci zmagające się z lękiem społecznym mogą wykazywać objawy takie jak:

 

– unikanie lub odmowa uczęszczania do szkoły

– odmawianie zabierania głosu w sytuacjach społecznych lub mówienie cichym lub niskim tonem

– słabe umiejętności społeczne, takie jak strach przed obcymi lub brak kontaktu wzrokowego

– obawy lub trudności z korzystaniem z publicznych toalet, rozmawianiem przez telefon, publicznymi występami, jedzeniem przy innych, byciem wyzywanym w klasie lub rozłąką z rodzicami

– objawy fizyczne, w tym przyśpieszone bicie serca, drżenie, trudności z złapaniem oddechu, uczucie pustki w głowie i napięcie mięśni

 

ROZMOWY, KTÓRE SIĘ LICZĄ

Dotarcie do sedna tego, co wywołuje niepokój u dziecka, jest ważne, ale należy zrobić to ze współczuciem i bez wypytywania, które może sprawić, że dziecko poczuje się defensywnie lub zostanie postawione w sytuacji krytycznej, co może doprowadzić do tego, że w ogóle nie będzie chciało z Tobą rozmawiać.

 

Busman zaleca, by pytania były ciekawe i niewprowadzające. Otwarte podpowiedzi, takie jak: „Zauważyłem, że wydawałeś się niezdecydowany, idąc na te zajęcia. Co się stało? może być lepsza niż „Czy bałeś się wejść do środka, czy nie lubiłeś tych ludzi?”.

 

Zapytaj dziecko, jak przebiegło jakieś wydarzenie, co mu się w nim podobało, a co było trudne.

 

Według Anxiety Canada bardzo młode dzieci mogą nie być w stanie określić konkretnych obaw, takich jak powiedzenie czegoś głupiego lub dostrzeżenie ich niepokoju przez inne dzieci, dlatego niektóre z nich mogą wyrażać te obawy w sposób, który ma dla nich sens, na przykład: „Nie chciałem, żeby ludzie patrzyli na mój rysunek” lub „Mój głos naprawdę brzmi śmiesznie” – mówi Busman.

 

Jeśli dziecko mówi szczerze o tym, co je niepokoi, unikaj unieważnienia tego doświadczenia przez mówienie: „Nie ma się czego bać” lub „Nie bądź dzieckiem”. Unikaj też potwierdzenia lęków. „To brzmi strasznie, bardzo mi przykro, że musiałeś to zrobić”, może to sprawić, że dziecko poczuje się bardziej kruche, mówi Busman.

 

Dobrą równowagą jest powiedzie: „To brzmi ciężko”, a następnie stwierdzenie, że dziecko jest w stanie stawić czoła temu wyzwaniu i że wiesz, że razem dacie sobie radę – dodaje Busman.

 

Gdy dziecko denerwuje się, że zaczyna trenować piłkę nożną i nie kopie piłki, zastosuj jakąś formę powyższego stwierdzenia i zapewnij je, że z czasem się poprawi, ale nie przesadzaj, mówiąc, że strzeli zwycięską bramkę – co może się nie zdarzyć.

 

„Czasami denerwujemy się, że nasze dzieci przeżywają mniej niż doskonałe chwile” – mówi Busman, ale nauczenie, że niedoskonałość jest w porządku, ma kluczowe znaczenie. Twoje dziecko może czasem nie trafić w piłkę, ale bycie lubianym przez wszystkich nie jest realne.

„Radzenie sobie ze stresem jest ważną częścią dzieciństwa” – mówi Baum. Rodzicie i opiekunowie mogą to modelować, „opowiadając o momentach, kiedy byli czymś zaniepokojeni, ale próbowali sobie z tym poradzić, nawet jeśli nie wyszło dokładnie tak, jak się spodziewali”.

 

Jeśli obawiasz się, że rozmowa z nauczycielem dziecka może wywołać niepiętnowanie lub problem tam, gdzie go nie ma, wiedz, że warto się z nimi konsultować, ponieważ obserwują oni dziecko przez wiele godzin dziennie w różnych środowiskach i dlatego „często są naprawdę dobrym źródłem informacji” – mówi Busman. „Czasami to, jakie dzieci są w domu, nie jest tym, jakie są w szkole, i na odwrót”.

 

Nauczyciel może powiedzieć, jak dziecko zachowuje się w kontaktach z rówieśnikami i czy po odprowadzeniu do szkoły nadal jest smutne lub niespokojne.

 

Podczas gdy obawy utrzymują się i „przeszkadzają dziecku w robieniu rzeczy, które musi robić, aby być dzieckiem” – mówi Busman – „jest to dobry moment, aby poszukać dodatkowego wsparcia”.

 

Najlepszym sposobem leczenia zaburzeń lękowych jest terapia poznawczo-behawioralna obejmująca pewien poziom terapii ekspozycyjnej, która może pomóc dzieciom swobodnie wykonywać czynności, których się boją – mówi Busman.

 

Lekarz pierwszego kontaktu może pomóc „rozróżnić, co jest typowe dla wieku dziecka/ poziomu rozwoju, a co może być powodem do niepokoju” – mówi Baum. „Nawet jeśli objawy są typowe dla wieku dziecka, rodzina może potrzebować pomocy w ich opanowaniu”.

 

Baum dodaje: „Dojście do strefy komfortu dziecka, a nawet jej przekroczenie, to miejsce, w którym następuje rozwój”.

Autor: 
Autor: Kristen Rogers, CNN / Tłumaczenie: Karolina Bejma
Źródło: 

Anxiety: Early signs in children - CNN

Dział: 
Polub Plportal.pl:

Reklama